Είκοσι φαντασμαγορικά εφτά!…

Αυτή είμαι λοιπόν στα ‘’27’’ μου αισίως… Για εμένα το καλή χρονιά που λέμε όλοι μας είναι ουσιαστικά ‘’καλή χρονιά’’ αφού λίγες μέρες μετά την αλλαγή του χρόνου αλλάζει και ο δικός μου ηλιακός αριθμός. Πριν φτάσω τρία ολόκληρα βήματα πριν από τα άδυτα των τριάντα σκεφτόμουν ότι το κλισέ του ‘πως περνάν τα χρόνια τελικά’, δεν πηγαίνει αποκλειστικά με την εικόνα μιας πενηνταπεντάρας που πίνει το κρασί της νωχελικά μπροστά από το μισοσβησμένο τζάκι της, αλλά χτυπάει και τις μικρότερες ηλικίες. Αν φοβάμαι?.. ναι, μπορείς να το πεις και έτσι.

Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι των γενεθλίων μετά τα 25. Μέχρι τότε γενέθλια ίσον δώρα, ποτό, ξέφρενος χορός ως το πρωί, τούρτα, εσένα ως το κέντρο της προσοχής, τι καλύτερο από αυτό!? Μετά όμως αρχίζει το μυαλό και σκέφτεται αλλιώς, συνειδητοποιεί πως περνάει ο χρόνος και η ζωή του ξεχειλίζει από συμβιβασμούς και βήματα μέσα σε καλούπια. Κάνεις πίσω για τη δουλειά που έχεις, για το χρόνο που δουλεύεις, για το πως θα είναι τα ρούχα που φοράς, το χρώμα το μαλλιών σου, αν θα βάφεσαι πολύ ή και καθόλου, αν θα έχεις παραπάνω ρυτίδες στο πρόσωπό σου ή παραπάνω λίπος στους γλουτούς σου, αν θα πρέπει να μιλάς τρεις ξένες γλώσσες ή αν θα πρέπει να έχεις ταξιδέψει σε τρεις χώρες του εξωτερικού. Πείθεις τον εαυτό σου για το πως σου αρέσει να διασκεδάζεις, για το αν σου αρέσει να πηγαίνεις στα μπουζούκια ή στο τζαζ μπαράκι με το χαμηλό φωτισμό, αν θες να έχεις άποψη για την πολιτική ή να είσαι χορτοφάγος, αν πρέπει να ζεις αυτό που νιώθεις ή αυτό που σκέφτεσαι, με το ποιον θα μοιραστείς τις ανησυχίες σου ή και το κρεβάτι σου, καθώς και το ότι ο απέναντι πρέπει να έχει λόγο στις επιλογές σου και ξυπνάς μια μέρα ρωτώντας τον εαυτό σου ‘’αλήθεια, εγώ αυτά ήθελα να κάνω μέχρι τώρα στη ζωή μου’’. Προλαβαίνω ακόμα άραγε, ή άμα θέλεις τα πολλά χάνεις και τα λίγα?

Μεγάλη παγίδα ο χρόνος φίλε μου, πίστεψέ με. Εσύ περπατάς αμέριμνος θεωρώντας ότι στηρίζεσαι στα δικά σου πόδια, αλλά άμα ρίξεις μια ματιά προς τα κάτω μάλλον για κάποιου άλλου μοιάζουν, αυτού που σε νοιάζει συνέχεια για το τι θα πει!…

6 Ιανουαρίου, η μεγάλη μέρα έφτασε. Εννοείται δε θα περνούσα την ημέρα μακριά από αυτούς που θα ήθελα να είναι δίπλα μου στο δύσκολο δρόμο της βαθιάς ενηλικίωσης, και εννοείται το κάψαμε τι περίμενες δηλαδή…;

Και ήταν όλοι εκεί, και αυτοί που μπόρεσαν και αυτοί που δε μπόρεσαν εκεί ήταν. Κάποια στιγμή που κάθισα λίγο στο σκαμπό να ξαποστάσω τα 27 ολόκληρα χρόνια μου από το αχαλίνωτο κλάμπινγκ, αναλογίστηκα τι αποκόμισα από αυτή τη χρονιά που πέρασε. Φέτος λοιπόν έμαθα ότι το να κατακτήσεις αυτά που στοχεύεις απαιτούν γιγαντιαία σωματική και πνευματική προσπάθεια, λίγο ύπνο και σχεδόν καθόλου ελεύθερο χρόνο (εκτός και αν ο μπαμπάς σου κατατύχη εφηύρε το Facebook), ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο απολύτως τίποτα όμως και θέλουν ένα πετάρισμα από τα βλέφαρά σου για να αλλάξουν ολοκληρωτικά τα πράγματα. Αυτή τη χρονιά πήγα ενάντια στους φόβους μου και ταξίδεψα πολύ και πίστεψε με άξιζε, έκανα την τρέλα να εμπιστευτώ για πρώτη φορά τη θέληση μου και όχι τη λογική μου και ας βγήκα από το ‘’ comfort zone ‘’μου, έβαλα προτεραιότητα να φροντίσω το σώμα μου, έφτιαξα τη διατροφή μου (όχι εγώ η Αντιγόνη συγκεκριμένα), άκουσα πολύ προσεκτικά τι θέλει να μου πει αυτός που κάθεται δίπλα μου και προσπάθησα να μπω στη θέση του για να τον καταλάβω. Εμπιστεύτηκα τους ανθρώπους σε αυτά που μου λένε έκανα λίγο πίσω τις καχυποψίες μου και αφέθηκα. Δούλεψα πάρα πολύ, ασταμάτητα μπορώ να πω και ακόμα έτσι πάει το πράγμα αλλά αφιέρωσα όσο ελεύθερο χρόνο είχα στην οικογένεια μου, στους φίλους μου, στον αδερφό μου που μου λείπει πολύ, και στο πιο ωραίο χνουδωτό μουσούδι που τρύπωσε αναπάντεχα στη ζωή μου. Φέτος βίωσα το τι σημαίνει να αγαπάς απεριόριστα και χωρίς ανταλλάγματα ένα μικρό πλασματάκι με δυο τεράστια γαλάζια μάτια που έκανε τη θεαματική του είσοδο, έκλαψα αμέτρητες φορές αλλά γέλασα ακόμα περισσότερες και όχι μόνη μου! Υποδέχτηκα νέους μαθητές που βάλαμε μαζί κοινούς στόχους, προσπάθησα να είμαι συνεπής στα ραντεβού μου με καθόλου μεγάλη επιτυχία, συνέχισα να μισώ το πρωινό ξύπνημα και πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι σχεδόν στην πόλη. Έμαθα να μοιράζομαι περισσότερο αυτά που έχω στο κεφάλι μου και να δέχομαι ότι μπορεί να έχω και άδικο κάποιες φορές. Θαύμασα πολλούς ανθρώπους για την αυθεντικότητα που έχουν στις ζωές τους, είπα ακόμα περισσότερες φορές πόσο θα ήθελα να κάνω πράγματα που δεν έχω καταφέρει τουλάχιστον ακόμα και νοστάλγησα άλλες τόσες που έχω ζήσει. Έδωσα χωρίς να θέλω κάτι πίσω και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα το ξανακάνω όσες περισσότερες φορές μπορώ…

Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν και με το απότομο τράβηγμα των κοριτσιών για να σηκωθώ από το λήθαργο που είχα κάτσει επάνω ένιωσα τόσο τυχερή και ευγνώμων για όλα όσα έχω και κατάλαβα ότι δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να χορέψω με τους ανθρώπους μου για να νιώσω ευτυχισμένη εκείνο το βράδυ. Εκείνο το βράδυ που καλωσορίσαμε όλοι μαζί, έτσι όπως είθισται , τα 27 μου χρόνια..

Άλλωστε η ζωή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η ζωή  συνεχίζεται  και εγώ δε ξεχνάω ποτέ να χαμογελάω!Β.Β

Γράφει η Βένια Βλώτσου

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *