Γέρε χρόνε, φύγε τώρα?

 

Ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα. Και να θες άλλωστε να ξεχαστείς με τόσα event για το φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, σε χώρες, πόλεις και χωριά, μπορείς; Δε μπορείς… φέτος έχουμε και αυτή τη μόδα ‘’για το ποια πόλη θα υποδεχτεί πιο φαντασμαγορικά τις γιορτές’’. Και δώστου προετοιμασία με τους ντελάληδες να διαλαλούν παντού το γεγονός, και δώστου λαμπιόνια, άπειρα και παντού στο δρόμο στις κολόνες, στις σκηνές που στήνουν στις πλατείες, σε τράτες και καΐκια. Όλα στο στίβο μάχης για το πιο εορταστικό γεγονός της χρονιάς, φαντάζομαι τι τιμή νιώθει η Ρούλα Κορομηλά με όλα αυτά. Τώρα που το καλοσκέφτομαι μεγάλη απάτη ο χρόνος δε συμφωνείς? Περνάει τόσο γρήγορα, και όλες οι προσδοκίες που έχεις για τον εαυτό σου κάπως πιέζονται μέσα σε χρονοδιαγράμματα. Πότε όλες αυτές οι Χριστουγεννιάτικες γιορτές σε μάγευαν και σου προκαλούσαν τεράστια χαρά, πότε έφτασε να καταριέσαι το άναμμα του δέντρου που εξαιτίας του έχει μποτιλιάρει όλο το κέντρο.

Όσο μεγαλώνεις νομίζω αντιλαμβάνεσαι καλύτερα ότι όλα αυτά που ζεις έχουν κάποια ημερομηνία λήξης, σαν ένα υποθετικό dead line ας πούμε. Dead line στη δουλειά, dead line στις διακοπές, στο χρόνο που έχεις να χαλαρώσεις, στην ανάγκη σου για μια διαφορετική εμπειρία, dead line στο χρόνο που περνάς με τους δικούς σου ανθρώπους. Ακόμα και για να συνέλθεις από μια εποχιακή ίωση και εκεί dead line έχεις. Ουφ ήδη κουράστηκα.

Κάθομαι και αναπολώ το πόσο αργά και βασανιστικά περνούσαν τα σχολικά χρόνια, πραγματικά ως μαθήτρια νόμιζα ότι όλα κυλούσαν σε ρυθμούς slow motion. Πάντα η μια χρονιά παραπάνω φάνταζε αιώνας, να μη μιλήσω για το καλοκαίρι, 2,5 μήνες ήταν αρκετή για να ζήσεις όλα όσα ονειρεύεσαι. Και τώρα; Τώρα ξυπνάς 15 Αυγούστου και την επόμενη μέρη μετράς αντίστροφα για τα Χριστούγεννα. Παίζει να πέρασε κάνα τρίμηνο από την πρώτη μέρα των φοιτητικών μου χρόνων.

 

Έτσι λίγο πολύ κινούνται τα πράγματα γύρω σου, βροντοφωνάζουν ότι περνούν τα χρόνια και εσύ σκέφτεσαι ότι δεν έχεις κάνει όλα όσα ήθελες, ο πρώτος κόμπος ανεβαίνει. Έρχονται οι ταινίες να σου δείξουν πόσο πιο ενδιαφέρουσες ζωές ζουν οι άλλοι γύρω σου και μετά σε αποτελειώνουν οι διαφημίσεις. Η κρέμα που σε δείχνει πάντα νέο, το  παλτό που φέρνει τον έρωτα, εκείνο το διήμερο στο Παρίσι που είναι ικανό να ισοπεδώσει όλα σου τα προβλήματα, να μη μιλήσω για την κάρτα σε αυτήν την τράπεζα που μοιράζει λεφτά. Όλα σε μια αρμονία και ισορροπία, φαίνονται τόσο ιδανικά. Εννοείται μαζί σου είμαι ότι όλα χρειάζονται, γιατί άμα δεν φροντίσεις εσένα τότε ποιον, αλλά πρόσεχε γιατί η καλή συνήθεια από την εμμονή μισό βήμα απόσταση είναι. Και η εμμονή δεν πάει μόνη της συνήθως φέρνει αρνητικά συναισθήματα στην επιφάνεια και κάποια σύνδρομα κατωτερότητας. Αν ρωτάς πάντως εμένα, η λάμψη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που νιώθει γεμάτος δε συγκρίνεται με καμία σιλικονούχα γυαλάδα.

Μην κυνηγάς λοιπόν το τέλειο, δεν υπάρχει, οι βιτρίνες είναι για τα άψυχα αντικείμενα ενώ εσύ ζεις, όσο και αν το θεωρείς δεδομένο πολλές φορές. Δε νομίζεις ότι όλη αυτή η λαχταρά για την τέλεια ζωή, σου στερεί τελικά τη δική σου?

Άρχισε να κάνεις τον απολογισμό σου, το νέο έτος πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς

Να θυμάσαι ότι όσο ζεις αληθινά, ο χρόνος είναι με το μέρος σου και να μη ξεχνάς να χαμογελάς!

Γράφει η Βένια Βλώτσου

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *