Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη που έχεις πάει…

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

και όμως φτάσαμε στο πολυπόθητο μια μέρα πριν από τα Χριστούγεννα. Νομίζω ότι μετά τα 18, άντε τα 20 το πολύ, αυτό το μια μέρα πριν από τα Χριστούγεννα αρχίζει να μη σου λέει και πολλά. Πλανάται βέβαια στα στενά της πόλης αυτές τις μέρες, ως άλλος ένας αστικός μύθος, αλλά δεν το βλέπεις, μόνο υπάρχει στο μυαλό σου μια επιθυμία, μια ελπίδα ότι θα το βιώσεις και εσύ. Ξέρεις πότε νομίζω ότι φτάνεις πολύ κοντά σε αυτό;… όταν κάνεις παιδιά. Όχι απαραίτητα γιατί το νιώθεις, αλλά γιατί ‘’πρέπει να το νιώσεις’’.

Και η ζωή συνεχίζεται…

Άγιε μου Βασίλη που λες, εγώ ξέρεις παιδί δεν είμαι πλέον, καταστράφηκε το comfort zone μου, να ‘ταν κι’ άλλο! Θέλω πολύ να πιστεύω βέβαια ότι είμαι αλλά δεν.. όλα συνωμοτούν εναντίον μου. Όχι, όχι δε μιλάω για ακόμα μια θεωρία συνομωσίας. Να σου πω την αλήθεια ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό, το όλο σύστημα πως δουλεύει. Καταρχάς είναι άδικο, εκεί που απολαμβάνεις όλα τα σούπερ προνόμια  του μηδενικού άγχους, των μεγατόνων από χατίρια, των ατελείωτων βλακωδών ενεργειών που θυσιάζονται στο βωμό της παιδικής σου αθωότητας και ούτε γάτα ούτε ζημιά, ξαφνικά ένα ωραίο πρωινό σου δίνουν μια τσάντα έναν καφέ στο χέρι και έξω από την πόρτα… που είναι τα λαμπάκια , τα πολύχρωμα όνειρα, οι στιγμές βγαλμένες από slide ταινίας?…

Με βρίσκεις κάπως μελαγχολική ΕΕΕ? Σου είπα Άγιε μου Βασίλη φέτος το ρολόι κόλλησε και δε ξέρω γιατί. Μάλλον το να μεγαλώνεις τελικά είναι όντως παγίδα και πολύ καλοστημένη, κανένας δε γλίτωσε μέχρι σήμερα. Εγώ κάθε χρόνο τέτοια μέρα πετούσα, γελούσα  τώρα μόνο γκρινιάζω. Έκανα μια σκέψη χτες το βράδυ που κοιτούσα μια διαφήμιση για το λαϊκό λαχείο. Τι θα έκανα αν κέρδιζα τα 2.000.000 ευρώ. Ξέρεις κάτι , μου ήρθαν πρόσωπα στο μυαλό και σκέφτηκα τρόπους που θα τα κάνανε να λάμψουν. Πολύ ψεύτικα ιδανικό σου ακούγεται ε? ξέρω, και εγώ τρόμαξα μη νομίζεις αλλά είναι αλήθεια…

Τι είπες;;; ναι αυτό είναι, έχεις απόλυτο δίκιο! Να τι θα κάνω φέτος τα Χριστούγεννα. Είμαι αρκετά ικανή πιστεύεις για να πάρω για λίγες ώρες τη θέση σου? Θα τα καταφέρω μια χαρά, τόσα τραγούδια, τόσα παραμύθια, να μη μιλήσω για τις ταινίες και τους άπειρους επιτήδειους που θέλουν να σου κλέψουν τη δόξα. Τον έχω μάθει καλά το ρόλο μου. Μόνο το κοκκινομάλλικο φατσάκι του μικρού μου έρωτα να σκεφτώ φτάνει και περισσεύει! Αχ! Πόση ανακούφιση επιτέλους…

Υ.Γ. Είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε όπως πρέπει και κάτι ακόμα, να ξέρεις δεν έχω σταματήσει ούτε λεπτό να πιστεύω και να χαμογελώ!Β.Β

Γράφει η Βένια Βλώτσου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *